Rdzenna ludność północy

Berberowie to autochtoniczna ludność północy kontynentu. Lud ten zamieszkiwał tereny obecnego Maroka, Algierii i Sahary, nadal z resztą zamieszkuje te ziemie, radząc sobie z wszędobylską cywilizacją. Szacuje się, że lud berberyjski liczy sobie ponad 40 milionów ludzi. Jedynie ćwierć tej populacji porozumiewa się jeszcze rdzennym dialektem. Pochodzenie berberów jest semicko-chasydzkie. Berberowie nazywają sami siebie „Amazigh”, co oznacza „wolnych ludzi”. Nic dziwnego też, że zdecydowana większość ludności berberyjskiej zamieszkuje góry albo pustynie. Najwięcej skupisk Berberów spotkamy w Maroku – na północy w górach Rif (które nie są zresztą ulubionym miejscem wypraw turystycznych), w Atlasie Wysokim i Średnim oraz na Saharze, przy granicy z Algierią. Tutaj Berberowie mieszkają w miastach i daleko poza nimi, wśród oaz pustynnych. Otoczeni tradycyjną architekturą z czerwonej gliny, żyją jakby świat się nie zmienił. Mówią dialektem, chodzą w tradycyjnych szatach, które symbolizują kolory pustyni: niebieski to niebo, żółty piasek, biały – światło. Na głowie turban, który podkreśla oliwkową, spaloną słońcem cerę i przenikliwe spojrzenie. Berberowie zamieszkują także Algierię i Mali, choć tu, żyjący na pustyni nomadzi, nazywani są Tauregami. Wielu berberów asymiluje się jednak lub emigruje do Europy, przede wszystkim Francji.

Both comments and pings are currently closed.