1

2

3

4

5

 

Bogata Republika Gabońska

Gabon, którego pełna nazwa brzmi Republika Gabońska, to jedno z najbardziej bogatych państw na kontynencie afrykańskim. Gabon jest krajem pełnym kontrastów. Nie brakuje na jego terytorium nowoczesnych miast, w których czekają luksusowe hotele i kasyna, ale także osad zamieszkałych przez Pigmejów. Republika Gabońska leży w środkowo-zachodniej części Afryki. Państwo to graniczy z Gwineą Równikową, Kamerunem i Kongiem. Zachodnią granicą Gabonu jest Ocean Atlantycki. Przez terytorium Gabonu przebiega równik. Największą rzeką Gabonu jest rzeka Ogowe, która dzieli Gabon na 2 części. 85 % powierzchni kraju to dziewicze lasy równikowe. Wśród bogactwa gatunku drzew można natknąć się tutaj między innymi na masłosz Parka, rafię winodajną, ale także na drzewo mahoniowe i hebanowe. W pamięci mieszkańców Gabonu na trwale zapisała się postać Alberta Schweitzera. Przybył on do tego kraju w roku 1913. W Lambarene Albert Schweitzer założył szpital, który dziś jest jednym wielkim centrum zdrowia. W roku 1950 z jego inicjatywy została w Gabonie zbudowana także wioska dla trędowatych. Za zasługi ten wielki misjonarz i lekarz otrzymał w roku 1952 Nagrodę Nobla. Stolicą Gabonu jest Libreville. Miasto to jest jednym z najdroższych miast na świecie. Jednym z bardziej malowniczych miast Gabonu jest Makokou.

Państwo w Afryce Wschodniej

W Afryce Wschodniej położona jest Etiopia. Państwo to graniczy z Sudanem, Kenią, Dżibuti, Somalią i Erytreą. Większą część Etiopii ma charakter wyżynny, ale nie brak w jej granicach także nizinnych pustyń. W granicach Etiopii leży Wyżyna Abisyńska i Wyżyna Somalijska. Wyżyny te rozdzielone są Rowem Abisyńskim. Etiopia, znana wcześniej jako Abisynia, to najstarsze niepodległe państwo na Czarnym Lądzie. Ludy semickie rozpoczęły kolonizację terenów dzisiejszej Etiopii już w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą. W I wieku naszej ery na terenie dzisiejszej Etiopii istniało królestwo Aksum. Jej dogodne położenie geograficzne sprawiło, że pod koniec XIX wieku była na tyle silnym państwem, by móc przeciwstawić się próbom podporządkowania państwa przez Włochy. Kraj ten jest dzisiaj jednym z najsłabiej rozwiniętych i jednym z najbiedniejszych krajów na świecie. 85 % mieszkańców tego kraju to mieszkańcy wsi. Mieszkają oni głównie w tradycyjnych osadach zwanych tukulami. Osady te to tylko kilka okrągłych lub prostokątnych chat. Wielkim bogactwem tego kraju jest kawa. Z Etiopii pochodzi Coffea arabica. Stolicą Etiopii jest Addis Abeba. W jej pobliżu warto zobaczyć pochodzące z XVI wieku ruiny monolitycznych kościołów. Na uwagę zasługują także parki narodowe tego kraju oraz wpisane na listę UNESCO doliny rzek Omo oraz Auasz.

Najmłodsze państwo afrykańskie

Najmłodszym państwem afrykańskim jest Erytrea. Państwo to jest państwem najmłodszym (uzyskała niepodległość dopiero w roku 1993), ale jego historia jest długa i bogata. Erytrea jest państwem, w którym stykają się trzy kultury: kultura rodzima, chrześcijańska i muzułmańska. Państwo to leży w Afryce Wschodniej. Jego terytorium rozciąga się wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego. Erytrea graniczy z Sudanem, Etiopią i Dżibuti. Do Erytrei należy także archipelag Dahlak. Większość terytorium tego państwa to obszary pustynne. Państwo to leży w strefie klimatu zwrotnikowego kontynentalnego suchego. Najgorętszy region Erytrei to wybrzeże Morza Czerwonego oraz zapadlisko danakilskie. Te dwa regiony są jednymi z najbardziej gorących regionów na świecie. Mimo że Erytrea jest najmłodszym państwem afrykańskim, to ziemie współczesnej Erytrei były kolebką jednej z najstarszych cywilizacji. Antropolodzy przypuszczają, że na terenach zajmowanych przez współczesną Erytreę narodziła się ludzkość. Od 6 do mln lat temu teren Erytrei zamieszkiwały australopiteki, czyli pierwsze istoty, które poruszały się w pionowej pozycji. Stolicą Erytrei jest Asmara. Miasto to może pochwalić się wspaniałym klimatem i niezwykle czystym powietrzem. W Asmarze warto zobaczyć między innymi rzymskokatolicką katedrę zbudowaną w 1922 roku.

O Afryce Północnej

Afryka Północna, położona nad Morzem Śródziemnym, znana była już w czasach starożytnych. Jednak zazdrośnie strzeżone przez naturę wnętrze Afryki na długie wieki owiane było tajemnicą. Aż do końca XVIII wieku odkrywanie Afryki nie wzbudzało większego zainteresowania. Białe plamy z głębi afrykańskiego kontynentu zaczęły znikać dopiero w wieku XIX. Afryka jest uważana dzisiaj za kolebkę ludzkości. Świadczą o tym znaleziska potwierdzające, że Afryka była kontynentem zaludnionym już w neolicie oraz odnalezione ślady ludzi pierwotnych sięgające 2,5 mln lat wstecz. Około 1200 przed naszą erą do 300 naszej ery na kontynencie afrykańskim istniały takie potężne państwa jak: Kusz (dzisiejszy Sudan), Aksum ( teren współczesnej Etiopii), Ghana, Mali i Songhaj. Pierwsze wyprawy naukowe w głąb Afryki zaczęto odbywać w połowie wieku XVIII. Jednym z pierwszych podróżników był francuski przyrodnik Adanson, który w latach 1749 – 1754 odbył podróż po Senegambii. Był on także autorem pierwszej pracy na temat Afryki Południowej. Planowe ekspedycje badawcze zaczęto organizować dopiero od roku 1788, czyli od dnia powstania Brytyjskiego Towarzystwa Afrykańskiego. Trzeba w tym miejscu wspomnieć, że odkrycie Czarnego Lądu to czas bezwzględnego niszczenia cywilizacji afrykańskiej oraz rozwój niewolnictwa. Pierwszych niewolników wywieziono z Afryki już w XV wieku.

Największa pustynia świata

Największą pustynią na świecie jest położona w północnej Afryce Sahara. Północną granicą Sahary jest wybrzeże Morza Śródziemnego oraz góry Atlas, granicą południową jest ujście rzeki Senegal, środkowa część rzeki Niger, północne wybrzeże jeziora Czad oraz ujście rzeki Atbary. Wschodnią granicą Sahary jest Morze Czerwone, zachodnią Ocean Atlantycki. Środkową część Sahary zajmują góry Ahaggar oraz Tibesti, wzdłuż Morza Czerwonego rozciągają się góry Atbaj. 30 % obszaru Sahary pokryte jest piaskami, pozostała część pokryta jest płaskimi żwirowymi powierzchniami, kamieniami i skałami. Pośród żółtych piasków rozrzucone są zielone oazy, ozdobą pustynnego krajobrazu są także utworzone przez wiatry „skalne grzyby”. Na Saharze panuje klimat zwrotnikowy, wybitnie i skrajnie suchy. Średnia suma opadów nie przekracza tam 160 mm w ciągu roku. W ciągu doby temperatura nie rzadko przekracza 50 stopni Celsjusza. Wydawać by się mogło, że w tak skrajnych warunkach nie spotkamy żadnych śladów życia. Tymczasem Saharę zamieszkuje około 29 gatunków ptaków, liczne gatunki zwierząt, spotkamy także ponad 1000 gatunków roślin. Jednym z występujących na Saharze gatunków roślin jest róża jerychońska. Na pustyni rosną także doskonale przystosowane do życia w trudnych warunkach kaktusy. Wśród zwierząt idealnie przystosowany do życia na pustyni jest wielbłąd jednogarbny.

Położona w południowej Afryce Botswana

W południowej Afryce położona jest Botswana. Stolicą tego państwa jest Gaborone. Państwo to leży w kotlinie Kalahari. Przez terytorium tego państwa przepływa jedyna stała rzeka, Limpopo. Na terenie Botswany panuje klimat zwrotnikowy suchy oraz podrównikowy suchy. Mniej więcej od listopada do kwietnia trwa tam pora sucha. Na południowo-zachodnich krańcach Botswany łączna suma rocznych opadów wynosi ledwie 100 mm. Na północy kraju ilość opadów wzrasta do 700 mm w ciągu roku. Na obszarze Botswany panuje roślinność typu sawannowego. Większość z nich to sawanny suche porośnięta kolczastymi krzewami. Większość z tych krzewów to akacje. Południowy obszar kraju zajęty jest przez pustynię. Botswana jest uważana za jeden z bardziej bogatych krajów Afryki. Od II połowy XIX wieku Botswana była protektoratem brytyjskim i nosiła wówczas nazwę Beczuana. W latach 20-tych i 30-tych XX wieku w Botswanie doszło do walk o uzyskanie niepodległości przez rdzennych mieszkańców kraju. Walki te zostały krwawo stłumione przez Brytyjczyków. Walki narodowo-wyzwoleńcze przybrały na sile w latach 60-tych wraz z powstaniem Narodowej Partii Botswany. Walki te doprowadziły do uzyskania przez Botswanę autonomii w roku 1966. Atrakcją turystyczną tego kraju są parki narodowe oraz rezerwaty przyrody. Jednym z największych jest park Chobe.

Zjednoczona Republika Tanzanii

Zjednoczona Republika Tanzanii jest 13 pod względem wielkości państwem afrykańskim. Państwo to graniczy z ośmioma państwami. Jego granicą zachodnią są jeziora Tanganika i Niasa, granicą wschodnią Ocean Indyjski. W obrębie Tanzanii położony jest masyw Kilimandżaro wraz z najwyższym szczytem kontynentu, Kiobo o wysokości 5895 m n. p. m. W granicach Tanzanii znajduje się także wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO rezerwat zwierzęco-krajobrazowy Ngorongoro. Rezerwat ten często jest nazywany „naturalną arką Noego”. Do Tanzanii należą także położone na Oceanie Indyjskim wyspy: Mafia, Zanzibar i Pemba. Przez teren Tanzanii przepływa rzeka Kagera, która jest uważana za rzekę źródłową Nilu. Rzeka Kagera wpływa do Jeziora Wiktorii. Roślinność tego kraju jest niezwykle różnorodna. Zbocza Kilimandżaro porastają lasy, które w porze suchej zrzucają liście, do wysokości 2900 m nad poziomem morza Kilimandżaro porastają lasy wiecznie zielone, które przechodzą w zarośla o charakterze subalpejskim, powyżej nich rośnie roślinność afroalpejska, a jeszcze wyżej zaczyna się kraina wiecznych śniegów. Na terenie Tanzanii zostało utworzonych wiele rezerwatów i parków narodowych. Najbardziej znanym parkiem narodowym na terenie Tanzanii jest Park Narodowy Serengeti. Park Serengeti zajmuje 1 476 300 ha.

O Republice Zambii

W południowej Afryce położona jest Republika Zambii. Państwo to nie ma dostępu do morza, a graniczy aż z ośmioma państwami. Zambia jest płaskowyżem, który został ukształtowany w okresie prekambryjskim. Południowy zachód tego kraju to piaszczysty obszar Kalahari. Najwyższym fragmentem Zambii jest masyw Nyika, który leży przy granicy z Malawi. Republika Zambii była posiadłością brytyjską. Zambia uzyskała niepodległość w roku 1964. Państwo to jest członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów, Organizacji Jedności Afrykańskiej, jest także członkiem ONZ. Przeważająca część mieszkańców Zambii żyje z rolnictwa. Często jednak zbiory niszczą długotrwałe susze. Gospodarstwa w Zambii są niewielkie, a gleby mało urodzajne. 9 % powierzchni Zambii objętych jest ochroną. Na terenie Republiki Zambii utworzono 20 parków narodowych. Wśród tych parków są między innymi: Mosi-Oa-Toenja, Sumbu, Luangua Północna i Południowa oraz Blue Lagoon. Największym parkiem narodowym Zambii jest park Kafue. Zajmuje on powierzchnię 2 240 000 ha. W Zambii można wyróżnić 3 pory roku: porę chłodną suchą, porę gorącą suchą oraz porę ciepłą wilgotną. Stolicą Zambii jest Lusaka. Główną rzeką kraju jest rzeka Zambezi. Największą atrakcją turystyczną tego kraju jest wodospad Wiktorii, który jest największym i jednym z najpiękniejszych wodospadów Afryki.

O Kotlinie Konga

W samym sercu Afryki położona jest Kotlina Konga. Kotlinę Konga porastają tropikalne lasy. Pierwsi biali podróżnicy, którzy dotarli do Doliny Konga nazwali te lasy „zielonym piekłem”. Kotlina Konga to kraina groźna, niedostępna, tajemnicza i bardzo słabo zaludniona. W lasach żyją jadowite gatunki węży, rośnie wiele trujących roślin, panują także groźne choroby. Jednak Kotlina Konga jest jednocześnie krainą kryjącą wiele bogactw, rośnie w jej lasach wiele cennych gatunków drzew, jadalnych i leczniczych roślin. Lasy porastające kotlinę są także ostoją dla wielu gatunków dzikich zwierząt. Kotlina otoczona jest krystalicznymi płaskowyżami: od północy są to wyżyny Azande i Adamawa, od zachodu wyżyny Gwinei Dolnej. Od południa otaczają ją wyżyny Luanda i Shaba, zaś od wschodu góry Mitumba. Dolina Konga zajmuje powierzchnię około 3 mln kilometrów kwadratowych. W obrębie doliny leżą następujące państwa: Angola, Republika Środkowoafrykańska, Demokratyczna Republika Konga oraz Kongo. Pierwotnymi mieszkańcami Kotliny Konga byli Pigmeje. Kotlinę zamieszkują również ludy Bantu, wśród nich plemię Luba. Kotlinę Konga zamieszkuje 400 gatunków ptaków, żyją także żyrafy, bawoły, antylopy i wiele innych gatunków zwierząt. Rzeka Kongo jest domem dla 1000 gatunków ryb. Płynąca przez kotlinę rzeka Kongo jest drugą pod względem długości rzeką w Afryce.

Słynna Kotlina Kalahari

Na obszarze Botswany, Namibii, Zimbabwe i Republiki Południowej Afryki położona jest kotlina Kalahari. Karahana to w języku rdzennych mieszkańców teren pełen kamieni, żwiru i piasku. Wbrew jednak powszechnej opinii kotlina Kalahari nie ma charakteru pustynnego. Jej przeważająca część porośnięta jest roślinnością typową dla sawanny. Klasyczna pustynia piaszczysta to jedynie fragment położony na południowym zachodzie kotliny. Kotlina Kalahari to ojczyzna należącego do jednych z najstarszych ludów świata, ojczyzna ludu Khoisan. Przedstawiciele tego ludu to między innymi zamieszkujący kotlinę Buszmeni. Wiele zakątków kotliny zachowanych jest w stanie dziewiczym. Tereny te stają się coraz bardziej popularnym celem podróżników i turystów. Najchętniej odwiedzają oni Kgalgadi Transfrontier Park, który zajmuje powierzchnię ponad 36 000 km². Park ten znajduje się na pograniczu RPA i Botswany. Jest jednym z największych na kontynencie afrykańskim zbiorowiskiem dzikich zwierząt. Kotlina Kalahari na przeważającej części jest krainą stepową, surową i odludną. Do typowych roślin Kalahari należy sukulent wilczomlecz drzewiasty. Powszechnie rosną tam także baobaby i inne rośliny wełniakowate. Najbardziej niegościnnym i odludnym miejscem jest niecka Makgadikgadi. Niecka ta to pozostałość morza śródlądowego.